Categorie: De kunst van een relatie Pagina 3 van 7

Vertrouwen na vreemdgaan

Vaak krijg ik bij stellen, waarvan de één vreemd is gegaan, de vraag: ”Hoe lang duurt het voordat ik mijn vriend(in) weer kan vertrouwen? Ik wil hem/haar niet kwijt, maar de twijfel knaagt de hele tijd… Zou h/zij opnieuw in de fout gaan? Zou h/zij me opnieuw kwetsen?”

Ik zeg altijd: “Je hebt geen enkele garantie dat h/zij niet opnieuw vreemd zal gaan of je opnieuw zal kwetsen. Je hebt geen enkele garantie dat je alles in de gaten zult hebben. Je hebt geen enkele garantie of h/zij alle beloftes, die nu hartstochtelijk gemaakt worden, na zal komen. Overigens heb je óók geen enkele garantie van het tegenovergestelde.”

Vertrouwen heeft immers per definitie te maken met ”iets niet zeker weten”. Als je iets zeker weet, heb je geen vertrouwen meer nodig. Dan heb je controle. En vertrouwen is precies het tegenovergestelde van controle. En daarom wellicht ook zo moeilijk.

Confrontatie met schaduwkanten

Veel mensen ervaren:”Mijn vertrouwen is beschaamd. Als er nu íemand was, die ik vertrouwde, dan was h/zij het wel! De grond is onder mijn voeten weggeslagen!” Opeens blijkt je partner niet te zijn zoals je dacht dat h/zij was.

Dat is vaak het moeilijkste: je realiseren dat je een beeld van je partner hebt gehad, dat maar voor een deel blijkt te kloppen.  Hij is niet zo eerlijk als je dacht, zij niet zo zorgzaam. Hij blijkt jou heel gemakkelijk te kunnen ”blokken” (handelen alsof jij en jullie relatie niet bestaat); zij blijkt voor zichzelf te kunnen gaan op het egoïstische af, terwijl je haar juist altijd zo ontzettend sociaal vond. Het is als de eerste kras op je splinternieuwe auto, en dan nog veel malen erger.

Deze negatieve kanten, die vaak lang verstopt zijn, noemen we ook wel ”schaduwkanten’. Geconfronteerd worden met een schaduwkant van je partner, is vaak heel erg pijnlijk en soms zelfs ontluisterend.

Vaak geldt dat echter voor de betreffende partner zelf ook. Hoe vaak horen we niet: “Ik had nooit verwacht, dat ik zoiets zou doen. Nooit gedacht dit mij zou overkomen! Dat ik verliefd zou worden op een ander, dat ik vreemd zou gaan. Nooit gedacht, dat ik mijn geweten zo weg kon duwen, om toch te doen wat ik graag wilde!” (Lees ook de andere blogs in: Verliefd op een ander).

Vaak is de partner, die het vertrouwen heeft beschaamd, ook erg geschrokken van zichzelf. Van wat zij zichzelf wijs heeft gemaakt, hoe hij de situatie voor zichzelf heeft gebagatelliseerd, hoe zij geweigerd heeft om na te denken over wat e.e.a. voor haar partner betekent. Geconfronteerd worden met je eigen schaduwkanten is óók heel pijnlijk en kan je gevoel van eigenwaarde een flinke knauw geven.

Net zoals geen enkele auto er altijd als nieuw uitblijft zien, zo loopt ook elke relatie deuken en krassen op. Vroeger of later kom je de schaduwkanten van je partner tegen. Om de doodeenvoudige reden dat mensen niet volmaakt zijn. Soms is het een klein krasje, soms een fikse deuk. Soms is het goed te herstellen of weg te werken, soms blijft het altijd knagen aan je ziel. Het is goed je dat te realiseren. Een volmaakte relatie bestaat niet, dus denk niet dat dit in je in een volgende relatie níet meer zal overkomen.

De vraag is: kun je van je partner leren houden mét zijn/haar schaduwkanten? Wellicht ondanks jezelf?

Bewuste keuze maken

Vreemd genoeg weet de bedrogen partner vaak meteen: ”Ik wil hem/haar toch niet kwijt. Ook al heb ik altijd gezegd:”Ik schop hem/haar de deur uit!”. Nu weet ik dat ik van hem/haar houd en dat ik wil dat h/zij blijft.”

In de praktijk blijkt juist de bedrogen partner dus vaak graag de relatie te willen redden en is het de ontrouwe partner, die aarzelt. Want die had weer even geproefd aan de passie van elk nieuw begin… en dat te moeten loslaten valt niet mee. Als je dan puur je gevoel zou volgen, dan zou je gaan voor het nieuwe, het geweldige.

Daarom is het ook niet aan te raden om in dit soort situaties alléén maar je gevoel te volgen. Het is beter om óók te luisteren naar je verstand en naar je geweten. De keuze om weg te gaan ofwel je partner eruit te gooien heeft immers enorme consequenties. Voor jouzelf, maar ook voor eventuele kinderen, voor je omgeving. Je scheidt niet alleen van je partner: je scheidt van een heel systeem!

En dus is het belangrijk om heel bewust de keuze te maken: ga ik voor deze relatie? Ga ik met alles wat ik in me heb proberen om er wat van te maken? Kies ik voor deze relatie met alle onzekerheden en onvolmaaktheden?

Of kies ik voor een scheiding met alle gevolgen van dien? En waar kies ik dan eigenlijk voor? Voor een romantisch gevoel, waarvan ik zelf ook wel weet dat het niet stand houdt? Of heb ik het gevoel dat ik alleen trouw aan mezelf kan blijven door mijn huidige partner te verlaten?

Want soms is dat het geval. Soms zijn partners niet goed voor elkaar, soms maken partners elkaar kapot. Dan is scheiding pijnlijk, maar het meest gezonde wat je kunt doen. Overigens geldt dat net zo goed voor de bedrogen partner.

Van vertrouwen in de ander naar vertrouwen in jezelf.

Veel bedrogen partners schieten in het begin in de controle modus: mail, telefoonrekeningen, alles wordt gecheckt. Ze voelen zichzelf daar echter lang niet altijd goed bij. En het helpt meestal ook niet echt. Als je partner je echt wil bedriegen, vindt h/zij heus wel mogelijkheden. Je krijgt nooit 100% zekerheid.

Als je besluit om bij elkaar te blijven, betekent dit dus per definitie: leven met een bepaalde mate van onzekerheid: de onzekerheid of jullie relatie deze crisis aankan, de onzekerheid of jullie er samen beter uit zullen komen of dat de glans er voor eeuwig vanaf zal zijn.

Nu kunnen we dat leven met onzekerheid veel beter dan we ons realiseren. Ga maar na: elke keer als je in de auto of het vliegtuig stapt, weet je ook niet of je heelhuids thuis zult komen. Zelfs als je te voet of met de fiets over straat gaat, weet je dat niet. En toch blijven gelukkig maar heel weinig mensen daarom altijd thuis.

Als je mensen vraagt waarom ze dat durven, blijkt vaak dat ze vooral vertrouwen in zichzelf hebben: ik vertrouw mijn eigen reactievermogen; ik vertrouw mijn eigen rijvaardigheid. En daar zit de oplossing.

Als je je partner (nog) niet durft te vertrouwen, zorg er dan in elk geval voor, dat je jezelf kunt vertrouwen. Zorg dat jij in ieder geval zélf doet, wat goed voor jou en voor jullie relatie is. Sta achter jezelf en je eigen keuze (soms zelfs tegen de hele omgeving in). Maak bewuste keuzes, ook al zijn die per definitie gebaseerd op onzekerheden. Word geen slachtoffer van de situatie. Als je dat allemaal doet, zal je vertrouwen krijgen in jezelf. En zelfvertrouwen maakt sterk.

 

P1020138Sterker uit de crisis?

Esther Perel, Amerikaans relatietherapeute, heeft veel onderzoek gedaan naar partners ná een affaire. Ze benoemt drie mogelijkheden: ofwel partners gaan uit elkaar; ofwel partners blijven bij elkaar omwille van de kinderen, het huis, de omgeving, maar bereiken elkaar nooit meer echt; ofwel partners groeien samen door deze crisis heen en komen er beter uit. Die laatste groep bleek veel geïnvesteerd te hebben in de relatie én in zichzelf. Veel moeite gedaan te hebben om elkaar echt te bereiken, zich kwetsbaar naar elkaar op te stellen, tijd en aandacht aan elkaar besteed te hebben.

Maar ook veel tijd en aandacht aan zichzelf te hebben besteed. Want echte verbinding kan alleen ontstaan tussen twee mensen, die stevig op hun eigen benen staan en een eigen sociale kring hebben, die hen kan steunen.

Wij zien dat ook in onze praktijk: dat stellen na een affaire – met pijn en moeite, maar met doorzettingsvermogen – elkaar opeens op een andere manier gaan bereiken. Gesprekken met elkaar gaan voeren, die ze voorheen niet voerden. Intimiteit met elkaar bereiken, die ze voorheen niet kenden. De ander én zichzelf aanpakken en niet sparen, op een constructieve manier. En daardoor ieder apart én samen groeien.

Want een goede relatie is een brug op twee pijlers.

_______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (http://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je abonneren op haar blog: abonneer op blog.

 

 

 

Praat over depressie!

Depressie is een taboe. Zelfmoord nog veel meer. De afgelopen dagen zien we echter naar aanleiding van de zelfmoord van de schrijver Joost Zwagerman de oproep ‘’Praat erover!’’ overal verschijnen.   ”Praat erover” is de oproep op de site 113online.nl,  een online hulpdienst voor mensen met zelfmoordgedachten. De oprichter hiervan – psychiater Jan Mokkenstorm – en psychiater Bram Bakker zijn een actie in de media begonnen om mensen vooral te bewegen om te praten over zelfmoord en depressie en het niet in de taboesfeer te laten. Depressie, aldus Bakker in RTLLate Night, verdient dezelfde aandacht als andere ziekten als bv ALS. Een onmiddellijk reactie op die uitspraak was het initiatief van een aantal mensen om samen met Bakker  een depressiegala te organiseren in januari 2016.

Depressie

IMG_2338-300x200Een belangrijk kenmerk van depressie kan zijn dat je steeds meer naar binnen keert en steeds minder in staat bent om contact te maken met mensen om je heen. Je voelt je afgesloten. Je hebt erg weinig energie en die energie richt zich vooral naar binnen. Vaak op een destructieve manier, bv  in de vorm van negatieve gedachten over jezelf of soms ook in jezelf krassen of op een andere manier pijn doen. Uiteindelijk kan dit resulteren in zelfmoord.
In de Gestalttherapie noemen we dit ‘’retroflectie’’: je negatieve energie richt zich ipv naar buiten terug naar jezelf.
De oproep ‘’Praat erover!’’ is dan ook uiterst belangrijk, zowel voor mensen met depressieve gevoelens als voor hun omgeving. Negeer het niet, benoem hardop tegenover iemand anders wat je ervaart, voelt, doormaakt, ziet! Ook als omgeving. Ook als je het moeilijk vindt.

Wat kun je doen als omgeving?

Omgevingen, waaronder partners, reageren vaak op twee manieren op mensen met depressieve gevoelens:

  1. Ze proberen hem/haar op te beuren door goedbedoeld te zeggen: ’’Dat valt toch wel mee’’, of: ”Kom op, even doorzetten’’ etc. Helaas ontken je hiermee de ernst van de gevoelens van degene, die net geprobeerd heeft om jou deelgenoot te maken van de troosteloosheid en machteloosheid binnen in hem of haar. Als er iets níet helpt, is het ontkenning van diens gevoel.
  2. Depressie is besmettelijk. Voor je het weet, voel je jezelf ook moedeloos en machteloos. Dat is één van de redenen dat depressieve mensen langzamerhand een aantal vrienden kwijt raken. Die trekken zich terug of minimaliseren het contact. Begrijpelijk, maar jammer.

Het is dan ook de kunst om echt te luisteren naar je depressieve vriend (in), zonder jezelf mee te laten zuigen en zonder mee in de put te gaan zitten. Daarvoor kun je een aantal uitgangspunten in gedachten houden (lees ook mijn pagina over depressie):

1. Naar buiten komen

Het is belangrijk om te weten dat het uiten van je depressieve gevoelens noodzakelijk is bij een depressie, maar ook moeilijk. Op de een of andere manier hebben depressieve mensen zich aangeleerd om niít naar buiten te komen met wat hun echt dwarszit. Vaak gaat het nog verder dan niet naar buiten komen: ze hebben zichzelf ook afgeleerd om zélf te voelen wat er precies in hen gebeurt. Ze hebben zich als het ware afgevlakt of een schild opgebouwd om maar niet te hoeven voelen.

Ooit zal dat ongetwijfeld goed geholpen hebben, anders hadden ze die overlevingsstrategie niet ontwikkeld. Maar inmiddels zijn ze er in vast komen zitten en voelen ze zich er hopeloos ongelukkig bij. Ze zijn vaak niet alleen het voedende en stimulerende contact met de buitenwereld, maar ook met zichzelf kwijt.

Daarom is het belangrijk dat h/zij voelt dat het bij jou veilig is om erover te praten! En dat jij het initiatief daartoe neemt. Want antwoord geven op een vraag is altijd gemakkelijker dan zelf ergens over beginnen.

Je kunt bijvoorbeeld betrokken vragen stellen als: ‘’Hoe is het vandaag? Beter of slechter dan gisteren? Heb je iets meegemaakt dat het verbeterde/verslechterde?’’ Geïnteresseerde vragen die je immers ook zou stellen als het een fysieke ziekte betrof, waarbij iemand zich de ene dag – of de ene periode – beter voelt dan de andere. Hoe dan ook:”Praat erover!”

2. In beweging komen

Ten tweede is het goed om te weten dat fysiek in beweging komen een belangrijk hulpmiddel is om een depressie te hanteren. Depressieve mensen zijn vaak ontzettend moe, maar die moeheid is niet fysiek. Samen met je depressieve vriend(in) gaan hardlopen of een stevige wandeling maken helpt vaak: door zich fysiek moe te voelen, ervaart h/zij fysieke vermoeidheid als iets anders dan de lage energie, die anders de boventoon voert. En ook het ervaren van die verschillen is belangrijk en geeft innerlijk wat beweging. Bovendien komen er dan andere hormonen vrij (endorfines), die een beetje tegengif vormen voor de depressieve gevoelens. Dus neem je vriend(in) op sleeptouw en ga regelmatig met hem rennen of fietsen of stevig wandelen.

3. Stimuleer professionele hulp

Ten derde is het belangrijk om iemand ertoe te bewegen professionele hulp te gaan zoeken. Als h/zij het al niet om zichzelf doet, dan om jou! Al was het maar om jou als vriend of partner gerust te stellen! De reden doet er eigenlijk helemaal niet toe, als iemand maar gaat of online hulp zoekt, om te beginnen door naar de huisarts te gaan. Ga bij voorkeur zelf mee, zowel als steun voor je vriend(in) – en je hoeft echt geen partner te zijn om mee te kunnen gaan – als om de huisarts te vertellen hoe jíj je vriend(in) ervaart.

4. Zorg goed voor jezelf!

Ten vierde is het belangrijk om je te realiseren dat het averechts werkt als jij ook depressief wordt. Dus zorg goed voor je eigen opvang en voor je eigen (geestelijke) voeding en welbevinden. Wees alert op je eigen reacties, check regelmatig of jij niet ook je energie naar binnen keert of moedeloos wordt en zoek hulp zodra je denkt dat dit het geval is.

_______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Vanaf vandaag is ze ook een blog begonnen over individuele problematiek. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

 

Wat is belangrijk bij grenzen aangeven?

In mijn eerste post over grenzen aangeven (Grenzen aangeven ) beschrijf ik het gevoel, dat grenzen aangeven  in een relatie niet nodig zou moeten zijn; de angst dat de partner boos wordt, als je een grens aangeeft en de veronderstelling dat je de discussie, die kan ontstaan bij het aangeven van je grens, toch zult verliezen.
In de tweede post (Grenzen aangeven is kleur bekennen) gaat het over jezelf blootgeven als je een grens aangeeft en over wat te doen, als je een grens aangeeft en de ander toch doorgaat.

In deze post gaat het over een aantal aspecten, die belangrijk bij grenzen aangeven zijn.

Jezelf én je partner serieus nemen

Belangrijk bij grenzen aangeven is dat je jezelf serieus neemt. Het is echter óók belangrijk om je partner serieus te nemen. Ook als die niet meteen met jou akkoord gaat.

Als je partner  bv graag met jou uit wil en jij hebt geen zin, kan het zijn dat ze nog wel even probeert uit te vinden waaróm je geen zin hebt. Of misschien probeert om nog iets te verzinnen, waar jij wél zin in zou hebben. Of ze vraagt je wanneer je wél weer eens uit wil. Allemaal pogingen die duidelijk maken, dat ze echt graag weer eens uit wil. En dat ze serieus genomen wil worden in haar wens.

Dat kan voor jou als zeurderig of drammerig overkomen. Maar zolang je haar niet serieus neemt, zal ze zich niet gehoord voelen. Mensen, die zich niet gehoord voelen, gaan zich herhalen of doordrammen. Net zoals je nog een paar keer belt, als er niet wordt opengedaan. En op de deur gaat bonzen als je wel ziet, dat er iemand thuis is…

Je neemt de ander serieus als je haar (of zijn) verlangen erkent en – als dat lukt – begrijpt. Waar bij iemand begrijpen niet hetzelfde is, als het met haar eens zijn!

Je grens onderbouwen

Belangrijk bij grenzen aangeven is om je grens te onderbouwen. Je neemt je partner nog serieuzer als je haar vraag echt tot je door laat dringen en jezelf afvraagt waaróm je eigenlijk niet uit wil. Als je jezelf serieus afvraagt waarom je grens dáár ligt.

Wees niet bang om jezelf te onderzoeken: jij bent en blijft degene die de eindbeslissing neemt. Beloof jezelf dat je in dat onderzoek zowel je verstand, als je gevoel als je eigen waarden en normen meeneemt. Als je dat serieus doet en ook de argumenten van de ander serieus onderzoekt, zul je zeker tot een gefundeerd besluit komen. en een gefundeerd besluit is makkelijker uit te leggen. Je zult merken dat je partner jouw mening of keuze dan misschien niet leuk vindt, maar wel begrijpt. Dat zal je partner weer helpen om zich bij de teleurstelling neer te leggen en jouw grens te respecteren.

Wees niet te koppig als je voelt dat de ander eigenlijk wel een punt heeft en geef dat toe. Wees echter ook niet bang om rustig bij je eigen mening (en dus grens) te blijven, als dat het meest kloppend blijkt.

Zowel mannen als vrouwen houden meestal op met doorduwen als ze zich echt gehoord voelen en zien dat je moeite doet om hen serieus te nemen.
Dus als de andere partij je grens niet meteen accepteert is de oplossing níet om dan maar toe te geven, maar wel om de argumenten van de andere partij serieus te nemen en te onderzoeken.

C’ est le ton qui fait la musique!

(Het is de toon, die de muziek maakt)

Belangrijk bij grenzen aangeven is de toon, waaróp je je grens stelt. Veel mensen vinden het moeilijk om hun grens aan te geven. Ze moeten in zichzelf moed en kracht verzamelen om zich te uiten. Ze zijn ook bang om niet gehoord te worden. Daardoor gaan ze met stemverheffing praten of op een toon waarop ze ongemerkt de ander aanvallen of beschuldigen. Waarop de ander meestal reageert door zich ofwel te verdedigen ofwel terug aan te vallen. En zie daar de verwachte uitkomst: je wordt niet gehoord of serieus genomen.

Je kunt dat voorkomen door goed bij jezelf te blijven. Bedenk dat jij zelf de enige bent, die kan besluiten of je iets wel of niet doet. Je bent volwassen en niet meer zo afhankelijk als vroeger. Je partner kan jou niet veranderen als je dat niet wil. Als jij je grens ervaart, kun je er zelf voor kiezen om trouw aan jezelf te blijven. Je grens toelichten of bespreekbaar maken hoeft niet te betekenen, dat je er naders over gaat denken. En mocht je partner goede argumenten hebben, dan kun je altíjd nog besluiten of je van mening verandert of niet.

Natuurlijk is het overigens niet altijd jouw schuld als je niet gehoord wordt: er zijn ook mensen die niet geleerd hebben om te luisteren. Dan is het echter helemaal belangrijk om geduldig te blijven en rustig te benoemen dat je je niet gehoord voelt. Om vervolgens je boodschap opnieuw te brengen.

Het verschil accepteren

Belangrijk bij grenzen aangeven is dat je de verschillen tussen jullie accepteert. Wat ook vaak gebeurt is dat mensen het zo lastig vinden om ”nee’ te zeggen, dat ze het hun partner gaan verwijten, dat h/zij hen in die positie brengt. Bijvoorbeeld: waarom vraagt hij nu of je mee wil, terwijl hij kan weten dat je dat níet wil?

Het feit dat jij daar niet aan wil voldoen, maakt nog niet dat je partner die wens niet mag hebben. Ook al maakt h/zij het daarmee lastig voor jou, omdat jij ”nee” moet zeggen.

Als jij wil dat hij jouw keuze respecteert, zul jij ook zijn mening of wens moeten respecteren. Dat respect klinkt direct door in je toon. Partners hebben daar oren voor. Gebrek aan respect of boosheid zal dan ook vaak een negatieve reactie van je partner oproepen.

Verschil expliciet benoemen

Mocht de ander, nadat je alle mogelijke moeite hebt gedaan om hem/haar te horen, nog niet akkoord gaan,  dan  zit er niets anders op dan te zeggen:”Blijkbaar verschillen we hierover van mening. Ik heb alle begrip voor je teleurstelling, boosheid etc, maar dit is het. Ik heb het onderzocht en ik kan niet van mening /grens veranderen”.

Dat levert natuurlijk teleurstelling op. En die teleurstelling kan alsnog in ruzie uitmonden. Tenzij jullie allebei geleerd hebben om teleurstellingen te dragen. De één door te zeggen: ”Oké, dat respecteer ik. Jammer.” En de ander door de teleurstelling te dragen…

Lees ook: Grenzen aangeven (1) ; Grenzen aangeven is kleur bekennen ;
Teleurstellingen in je relatie

 

_____________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

Tien goede voornemens m.b.t. je relatie

Om te beginnen wens ik iedereen een heel gelukkig nieuwjaar.

Geluk is niet iets wat je af kunt dwingen of wat  zomaar maakbaar is – al wordt ons die indruk wel eens opgedrongen. Geluk bestaat ook uit een grote portie toeval. Daarom wens ik iedereen ook veel van dat toeval in het komende jaar!

En omdat het leven ook uit teleurstelling en verlies en fouten maken etc.  bestaat, wens ik iedereen ook veel kracht om die momenten goed te verdragen.

Tenslotte is het leven ook niet altijd spectaculair en relaties al helemaal niet. Ze bestaan vaak  uit heel gewone en kleine dingen, zeker als ze al wat langer duren. Daarom wens ik iedereen ook veel oog voor en tevredenheid met die gewone en kleine dingen.

Om je daarbij te helpen hieronder tien goede voornemens. Er zijn er natuurlijk veel meer mogelijk: ik zou het leuk vinden als lezers hieronder hun eigen goede voornemens m.b.t. hun relatie delen met anderen.

Goede voornemens m.b.t. je relatie

1. Op zoek gaan naar wat je (wél) leuk vindt aan je partner en dat regelmatig benoemen.

2. De tijd nemen om stil te staan bij jezelf, en van daaruit echte aandacht te geven aan je partner.

3. Stil staan bij het anders- zijn van je partner en je daardoor laten verrassen, inspireren.

4. Ontdekken wat de taal van je partner is en die proberen te spreken.

5. Regelmatig je liefde voor je partner tot uitdrukking brengen.

6. Onderzoeken hoe je partner zijn/haar liefde tot uitdrukking brengt – dat is meestal niet precies zoals jij dat graag zou zien – en daar van genieten.

7. Je iedere keer realiseren dat je partner vaak méde door de interactie met jóu zo doet c.q. geworden is en vice versa.

8. Zelf indien nodig  je interactie veranderen en daarmee experimenteren.

9. Zorgen dat je open blijft, elke muurtje meteen weer afbreken.

10. Zoveel van jezelf houden ( ik bedoel geen egoïsme) dat je stevig op eigen benen staat. Alle liefde van je partner is dan extra en per definitie voldoende!

Succes!

_____________________________________________________
Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

Grenzen aangeven is kleur bekennen

Enige tijd geleden schreef ik een blog over grenzen (Grenzen aangeven ). Daarin benoemde ik drie gevoelens, die mensen ervan weerhouden om hun grenzen aan hun partner aan te geven:

  1.  het gevoel, dat grenzen aangeven  in een relatie niet nodig zou moeten zijn;
  2. de angst dat de partner boos wordt, als je een grens aangeeft en
  3. de veronderstelling dat je de discussie, die kan ontstaan bij het aangeven van je grens, toch zult verliezen.

Hieronder beschrijf ik nog een aantal veel voorkomende gedachten of gevoelens m.b.t. grenzen aangeven en mijn visie daarop.

Ik wil mezelf niet blootgeven.

Het is een feit dat het aangeven van je grens laat zien waar je staat. Grenzen aangeven kan heel confronterend zijn; voor je partner maar soms ook voor jouzelf. Je bekent dan namelijk kleur, je laat jezelf kennen. Terwijl je misschien eigenlijk niet aan jezélf toe wil geven dat je die grens hebt.

Thijs wil met een vrouwelijke collega uit eten en Chantal heeft daar moeite mee. Ze  vindt dat kinderachtig van zichzelf: ze wil niet jaloers overkomen en ze vindt eigenlijk dat dit soort dingen gewoon moet kunnen. Toch knaagt het. In een gesprek met Thijs komt ze erachter dat ze Thijs niet helemaal vertrouwt met precies deze collega. En op haar vragen antwoordt Thijs eerlijk dat hij van deze collega wel bijzonder gecharmeerd is. Ze is namelijk altijd zo positief over hem, terwijl Chantal wel steeds meer kritiek op hem lijkt te hebben. Hij geniet wel van haar aandacht.

Het zal duidelijk zijn dat Thijs en Chantal in dit gesprek een belangrijk aandachtspunt voor hun relatie op het spoor komen.

Bij Dorien en Kristel speelt een vergelijkbaar issue. In hun gesprek komen ze er echter achter dat het voor Kristel niet goed voelt als Dorien met een collega uit eten gaat, omdat Dorien laatste tijd weinig aandacht aan haar besteed heeft. Kristel mist Doriens aandacht en zit op haar tekort. Ook zij ontdekken een belangrijk aandachtspunt: ze moeten echt meer tijd vrijmaken voor elkaar.

Kleur bekennen aan elkaar is dus heel belangrijk: je leert elkaar veel beter kennen en je begrijpt de achtergrond van elkaars gevoelens.

Mijn grens wordt toch niet gerespecteerd!

Je hebt mensen die regelmatig de échte grens opzoeken: pas als ze voélen dat je echt niet overstag gaat, stoppen ze. Dat betekent dat je behoorlijk stevig je grens aan moet geven, niet alleen verbaal, maar ook nonverbaal. En dat je dus echt goed zeker van jezelf moet zijn.

Er kunnen verschillende redenen zijn waarom een partner zich in eerste instantie niets of te weinig aan jouw grens gelegen laat liggen. En het is goed om die redenen te onderzoeken, want je leert elkaar daardoor veel beter kennen.

De gedachte dat je grens toch niet gerespecteerd wordt, zou zeker geen reden moeten zijn om die grens daarom maar niet aan te geven. Bovendien: als je gelijk hebt, zou je je meteen moeten afvragen waarom je blijft in een relatie, waarin je partner jouw grens niet accepteert.

Ik wil mijn partner niet teleurstellen

Soms willen mensen geen grens aangeven omdat ze het pijnlijk vinden voor hun partner. Ze gaan ervan uit dat die dat niet leuk zal vinden en teleurgesteld zal zijn. En dat maakt het voor hen heel moeilijk om dan toch ”nee” te zeggen, ook al zouden ze dat het liefste willen. Hier spelen twee aspecten een rol.

Klopt jouw invulling wel?

In de eerste plaats zien we vaak dat partners voor elkaar invullen wat pijnlijk zou zijn en wat niet. Daarbij gebruik makend van hun eigen referentiekader. (Je referentiekader is het geheel van jouw waarden en normen, je visie en je ervaringen).

Jij bent echter ánders dan je partner, dus klopt jouw veronderstelling wel?  Wat heb je feítelijk tot nu toe waargenomen? Als je je verplaatst in het referentiekader van je partner, hoe zou je dan reageren? Is het voor hem/ haar wel net zo moeilijk als voor jou? Heb je het hem/haar wel eens gevraagd?

Als het antwoord ja is, bespreek dit dan. Zeg bijvoorbeeld rustig: “Ik weet hoe graag je dit zou willen. Voor mij ligt dat echter anders. Ik zie of ervaar dat anders dan jij. Ik wil niet wat jij wil en ik kan/wil me hierin ook niet aanpassen, daarvoor is het te belangrijk voor mij. We zijn hierin helaas verschillend. Dat vind ik moeilijk. Ik zou willen dat het anders was, maar het klopt voor mij gewoon niet om dit of dat te doen.”

De teleurstelling van de ander dragen

Wat in ieder geval wel waarschijnlijk is, is dat je partner teleurgesteld of misschien zelfs geschrokken zal zijn. Niemand vindt het leuk om begrensd te worden. De één accepteert dat gemakkelijker dan de andere, de één zal zijn eigen teleurstelling beter kunnen dragen dan de ander. Sommige mensen worden zelfs boos als ze eigenlijk teleurgesteld zijn. Zoals al eerder gezegd: door een grens aan te geven verbreek je even het ”samen”. En dat is voor niemand leuk. En al helemaal niet als je op dat moment erg nauw met elkaar verweven bent. Als je op dat moment in de relatiecirkel in de confluentie zit. (Je kunt hierover meer lezen op mijn pagina over relatietherapie).

Dus op de korte termijn is het aangeven van een grens meestal geen leuke ervaring. Het voordeel is echter wel dat er niet gebeurt wat jij niet wil. Op de langere termijn levert het nog een ander voordeel op. Door verschil van mening en beleving te mogen hebben, blijft duidelijk dat jullie twee verschillende mensen zijn. En voor aantrekkingskracht zijn er verschillen nodig, anders valt er niets aan te trekken. Dus het is voor elke relatie noodzakelijk om vooral niet teveel op elkaar te gaan lijken. Blijf zoals een paar schoenen: daar heb je in ieder geval altijd een rechter- en een linkerschoen! Word geen anwb-stel!

Grensoverschrijding door verbaal of fysiek geweld

NB Als de boosheid van de ander tot verbaal of fysiek geweld leidt, dan heeft al dat onderzoek geen zin. dan is het ’t beste om eerst een time -out te nemen en tegen je partner te zeggen: ” Ik wil pas verder praten als we dat samen rustig kunnen. Ik wil het gesprek nu stoppen en ik ga weg – naar een andere kamer bv  of even een blokje om – en laten we het over een uur (of vanavond of een ander tijdstip ) nog eens proberen.

Wordt vervolgd.

Lees ook: Grenzen aangeven (1) Wat is belangrijk bij grenzen aangeven?
Discussie met je partnerKies voor dialoog in plaats van discussie;
Teleurstellingen in je relatie

 

_____________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

Is grenzen aangeven nodig?

Is grenzen aangeven nodig in een relatie? In een vorige post Grenzen aangeven is goed voor je relatie gaf ik aan dat het stellen van grenzen belangrijk is. In deze post leg ik nog verder uit waarom. Ook beschrijf ik verwachtingen en ideeën over wat er allemaal kan gebeuren als jij een grens aangeeft.

Grenzen aangeven nodig?

Het komt niet zo vaak voor dat mensen hun grenzen helemaal niet aangeven. Vaak geven ze wel hints, impliciete aanwijzingen. En zijn ze verontwaardigd dat hun partner die niet oppikt. Hij of zij ként hen toch? Wéét toch dat ze hier of daar moeite mee hebben? Waarom moeten ze dan eerst expliciet – en soms zelfs nog met kracht – zeggen, dat ze iets niet willen, vóórdat er naar hen geluisterd wordt?

Ze zijn daardoor geïrriteerd, ze hebben eigenlijk geen zin om zo expliciet te moeten zijn. Ze gaan uit van een relatieconcept, waarin je elkaar zo goed aanvoelt, dat het niet nodig is om je wensen of grenzen heel expliciet kenbaar te maken. Dus als grenzen aangeven nodig is, is dat volgens hen een teken dat je relatie slecht is.

Relaties zijn echter dynamisch: ze zijn niet op elk moment hetzelfde.  Dus ja, er zijn momenten dat je elkaar zo goed aanvoelt dat je niet veel hoeft uit te leggen of aan te geven. In de Gestalttheorie noemen we dat ”confluentie”, je bent dan a.h.w. ”samengevloeid”. (Lees hierover meer op mijn visiepagina onder contactcirkel.) En er zijn ook momenten dat dit niet het geval is. Daar is niets mis mee, dat hoort bij een relatie.

Als ik een grens aangeef, wordt hij/zij boos.

Veel mensen vrezen het effect van hun grens: de ander zal de grens niet leuk vinden, misschien boos worden, zich ertegen gaan verzetten etc.

Hun vrees is meestal gegrond: de meeste mensen vinden een ‘nee’ niet leuk om te horen. Het verstoort even het ‘samen’- gevoel, het dwarsboomt hen in hun plannen. Dus als je een grens aangeeft, kun je op de korte termijn protest verwachten. De aard van dit protest hangt natuurlijk ook erg samen met de aard van jouw grens, met wederzijdse verwachtingen en met de manier waarop je je grens aangeeft. Daarover later meer.

Op de langere termijn geeft het aangeven van je grens je echter ook het goede gevoel, dat je trouw bent gebleven aan jezelf. Daarmee groeit jouw zelf-vertrouwen.

Bovendien win je met het aangeven van je grens het respect van je partner. Die heeft in jou een partner ervaren, die voor zichzelf opkomt. En dat is prettig: hij/zij weet daardoor weer wat beter wat hij aan je heeft. Het maakt duidelijk dat in jullie relatie het hebben van een eigen mening en een eigen grens acceptabel is. Voor jou, en dus ook voor je partner. Dat doet iedere relatie goed.

Ik verlies elke discussie over mijn grens

Veel mensen denken dat ze goede argumenten moeten hebben om hun grens te rechtvaardigen. En als ze die niet hebben, durven ze hun grens niet aan te geven. Zeker niet als ze een partner hebben, die verbaal sterk is. Of ze twijfelen of het grenzen aangeven nodig is.

Maar een grens is niet gebaseerd op argumenten: een grens vóel je in jezelf. Soms weet je niet waarom, vind je het zelf misschien vreemd en toch is die grens er. Je hebt echt moeite gedaan om jezelf te begrijpen, je hebt er bij stil gestaan, en je komt er niet achter. Je intuïtie blijft je vertellen dat je dit of dat niet moet doen.

Hoe lastig ook, die intuïtie  is op zichzelf al voldoende argument. Blijkbaar heb je in ieder geval onvoldoende redenen om een goed gevoel bij een ‘ja’ te krijgen. Je zou dus tegen je partner kunnen zeggen:”Sorry, ik snap het zelf ook nog niet, maar ik merk dat het niet goed voor me is om nu ”ja” te zeggen, ik heb meer tijd nodig om uit te vinden waarom” . Of woorden van gelijke strekking.

Natuurlijk zal je partner niet meteen akkoord gaan, maar misschien levert het een gesprek op waarin je er achter komt, wat je dwars zit. Bovendien is het logisch dat je partner even de teleurstelling moet verwerken, die een ”nee” nu eenmaal oplevert (zie vorige punt) . Dus het vraagt wel van je om trouw te blijven aan je intuïtie, zelfs al heb je geen argumenten.

 

In de volgende blogposts ga ik verder over:

  • Als ik een grens aangeef, geef ik mezelf bloot.
  • Mijn grens wordt toch niet gerespecteerd.
  • Ik wil mijn partner niet teleurstellen.

En dan hebben we het nog niet over hóe je dan een grens aangeeft…. Kortom, wordt vervolgd.

Lees ook: Grenzen aangeven is kleur bekennen ; Wat is belangrijk bij grenzen aangeven?

_____________________________________________________
Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

Grenzen aangeven is goed voor je relatie

In relatietherapie komen we vaak tegen dat tenminste één van beide partners niet goed of expliciet genoeg is in het grenzen aangeven. Soms betreft het mensen die in alle situaties moeilijk hun grenzen aangeven. Soms echter betreft het mensen die daar in hun werk of t.o.v. vrienden juist heel goed in zijn, maar dat t.o.v. hun eigen partner helemaal niet goed blijken te kunnen. Wat maakt dat mensen het moeilijk vinden om grenzen aan te geven aan hun partner of iemand anders, die dicht bij je staat?

Grenzen aangeven belangrijk voor het ‘samen’

Partners, kinderen, naaste familieleden, heel goede vrienden… ze hebben één ding gemeen: je bent met hen verweven. Ze zijn een deel van je geworden, hetzij door bloedbanden hetzij door je eigen keuze om hen deel van je leven uit te laten maken. Ze zijn ooit ongemerkt onder je huid gekropen. Je wil voor hen het beste. Je wil hen gelukkig zien.

Met het aangeven van je grens aan je partner of familielid lijk je dat samengevoel, die verwevenheid te verstoren. Je maakt immers duidelijk dat jij niet hetzelfde wil als je partner of je kind. Hoe confluenter (samengevloeider) je met hen bent, hoe moeilijker het is om je van hen los te maken en ”nee” te zeggen. Het is alsof je bij voorbaat al hun teleurstelling voelt, het lijkt zelfs alsof het tegen jezelf indruist.

Lijkt! Want je bent niet echt meer bij jezelf als het zo voelt. Je bent bij het ”samen”.

En hoe vreemd dat misschien ook klinkt: elk samen, elke verbinding bestaat juist bij de stevigheid van de afzonderlijke delen. Als een brug op twee pijlers. Als één van de pijlers verzwakt en niet meer op zichzelf kan staan, verzwakt ook de brug.

Dus hoe moeilijk je het misschien ook vindt: regelmatig bij jezelf terugkomen en je grens aangeven is ongelooflijk belangrijk voor het voortbestaan van welke relatie dan ook.

Grenzen aangeven is op de korte termijn lastig, maar op de langere termijn beter voor zowel je autonomie als voor je verbinding met die ander.

 

Kiezen voor jezelf of voor je partner

Sommige mensen vinden het lastig om voor zichzelf te kiezen, omdat dat zo egoïstisch lijkt. Zeker als je uit een zogenaamde ”wij-cultuur” komt, waarin het belang van de ander altijd voor gaat. In onze westerse, individualistische cultuur is lange tijd immers vooral het omgekeerde gepropageerd: kies voor jezelf! Iedere mens is verantwoordelijk voor zichzelf en zijn eigen geluk. Je moet vooral je eigen slingers ophangen, niemand anders doet dat voor je.

Overigens komen zowel de ik-als de wij-cultuur ook in het westen nog naast elkaar voor. We zien dan ook veel stellen waarbij de één uit de ik- en de ander uit de wij-cultuur komt. Je kunt daar hier meer over lezen: ik-en wij-cultuur.

weegschaal, die doorslaat naar één kant.Die keuze voor jezelf of voor je partner is misschien wel één van de moeilijkste dingen in een relatie. Een relatie is geven en nemen. De balans daartussen is belangrijk: als je teveel neemt, krijgt je partner daar op een gegeven moment genoeg van. Als je teveel geeft,  raak je uitgeput. Hier wordt ook wel eens de vergelijking gemaakt met een bankrekening. Als je in het rood staat, heb je niets meer te geven.

Het aangeven van grenzen heeft echter niet alleen met de balans tussen geven en nemen te maken. Soms vraagt je partner dingen van je, die voor jou echt niet kunnen. Je zou ontrouw worden aan jezelf als je dat toch zou doen. We zien dat nogal eens op seksueel gebied, als de ene partner fantasieën uit wil voeren waar de ander zich echt niet goed bij voelt. Ook het omgaan met kinderen of ouders kan een bron van strijd zijn.

Trouw zijn aan jezelf

In een relatie ontkom je nu eenmaal niet aan het feit dat het belang van je partner soms strijdig is met dat van jou. Jullie zijn nu eenmaal verschillende mensen en dat verschil is zelfs nodig om een relatie leuk te houden. Daarvoor uitkomen is dus ook belangrijk. We noemen dat ook wel: differentiatie. Maar precies in dat bespreken van wat jij wil en wat je partner wil, kunnen ook jullie grenzen aan de orde komen.

En wanneer moet je dan voor jezelf kiezen en wanneer voor je partner?

De vuistregel is: als iets tegen je eigen integriteit ingaat, moet je kiezen voor jezelf.

Integriteit betekent: dat je zuiver blijft, dat je jezelf in de spiegel aan kunt blijven kijken. Dat je je daarna niet aangetast of vies voelt. Dat je niet iets doet, wat echt tegen je gevoel of je normen en waarden indruist. Kortom, dat je trouw blijft aan jezelf.

Trouw zijn aan jezelf is ongelooflijk belangrijk en heeft alles met zelf-vertrouwen te maken. Als je partner weet en begrijpt dat je voor jezelf móet kiezen, omdat je anders ontrouw bent aan jezelf, zal hij dat begrijpen. En anders moet je jezelf een nog belangrijker vraag stellen: wil je wel een relatie met iemand die kennelijk niet wil dat jij trouw blijft aan jezelf?

 

Lees ook: Grenzen aangeven is kleur bekennen; Belangrijk bij grenzen aangevenVisie op relatiesKies voor dialoog in plaats van discussie

______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

 

Vakantie

A.s. zaterdag begint in de eerste regio in Nederland de vakantie. Ik hoor veel cliënten zuchten dat ze nog ‘’éven’’ door moeten en dán…. Ik hoor verhalen over hoe dat dan gaat: moe uit het werk, ruzie over het inpakken, en dan twee dagen rijden. Er zijn er ook die vermoeid en al in één ruk doorrijden naar een vakantiebestemming in Zuid-Frankrijk, Spanje of Italië.

Ook zag ik het tijdschrift Psychologie langs komen met een lijst van tips hoe je ontspannen aan je vakantie kunt beginnen. Hoezo: de vakantie is toch juist om ontspannen te wórden? Volgens Psychologie is het belangrijk om van tevoren al te ont-haasten. De laatste twee dagen op je werk zouden eigenlijk alle belangrijke klussen al af moeten zijn.

Dat is een mooie gedachte, maar de realiteit ziet er bij veel mensen toch anders uit. Niet alleen moet er op het werk nog veel op het laatste nippertje af, intussen ben je thuis ook alvast aan het inpakken… eigenlijk ben je dus dubbeldruk, terwijl je al moe en aan vakantie toe wás.

Voor relaties en gezinnen, die onder druk staan, is dit helemaal een zware tijd. Want niet alleen ben je dubbeldruk, wellicht vraag je je ook nog af of je wel zin hebt om met je partner op vakantie te gaan. Een of die vakantie nu wel zo’n goed idee is.

Vakantie-tips

Mijn eigen ervaring is dat het erg scheelt als je niet meteen de eerste vrije dag ook op vakantie gaat. Dus beter de donderdag en vrijdag al vrij nemen, als je op zaterdag wil/moet gaan rijden. Verder zou het goed zijn om wat langer aaneengesloten vakantie te nemen, zodat je echt los kunt komen. Ideaal gezien – ik weet dat dit niet voor iedereen is weggelegd – zou 3 weken achter elkaar erg goed zijn.

De eerste week moet je namelijk afkicken. Veel mensen worden dan ziek. Anderen kunnen hun rust nog niet vinden. Ga niet al te hard sporten of enerverende dingen doen, want daar stijgt je adrenalinegehalte alleen maar van. Een mooie graadmeter is om eens regelmatig op je ademhaling te letten: 6-8 ademhalingen per minuut in rust is ruim voldoende. Als je vaker ademt, is dat een signaal dat je nog niet voldoende tot rust gekomen bent.

De tweede week komt de moeheid los en is het goed om vooral erg lui te zijn, veel te slapen en verder aan rustige lichaamsbeweging te doen. Pas in de 3e week wordt je reservetank gevuld.

Als je geen drie weken op vakantie kunt, houd er dan toch rekening mee dat je eerst moet afkicken en pas daarna je moe gaat voelen. Dus denk niet in  de tweede week dat je nu alles weer moet kunnen. Sta gewoon goed stil bij jezelf en volg wat je lijf aangeeft. Het is vakantie: niks hoeft!

Hoe leven we tussen de vakanties?

En verder is het misschien een goed idee om tijdens de vakantie eens stil te staan bij hoe we eigenlijk ons leven tússen de vakanties leiden. We zijn er langzamerhand met z’n allen steeds meer vanuit gegaan dat uitrusten is voorbehouden aan de vakanties. Tussendoor werken we ons uit de naad. We houden het ”gewone”leven niet vol zónder vakantie.

We leven van vakantie naar vakantie… of moet ik zeggen: veel mensen léven alleen in de vakantie?

Is dat eigenlijk wel wat je wil?

Vakantie en je relatie

Vakantie biedt de mogelijkheid om echt aan elkaar toe te komen.  Grijp die mogelijkheid dan ook met beide handen aan! Besteed tijd aan elkaar, óók als er kinderen meegaan. Als je op een plek zit, waar de kinderen zich met elkaar of met andere kinderen amuseren, is er tijd genoeg om samen rustig bij je tent of huisje te zitten. Samen wat lezen of gewoon slapen, maar hopelijk ook samen met elkaar in gesprek komen. Bijvoorbeeld over hoe het met je gaat, en of je blij bent met de invulling van je leven.

Er zijn ook stellen die tussen de vakanties door juist erg veel samen doen. Voor hen is het een goed idee om in de vakantie ook eens dingen apart te doen. Ga eens in je eentje een wandeling maken of een stadje bezoeken. ervaar hoe het is als je even níet samen bent. Ook dat is belangrijk in een relatie.

Plan ook in je vakantie de doe-agenda niet te vol, zodat je echt tot rust kunt komen. Je relatie zal er wél bij varen!

Lees ook: Uitgangspunten bij relatietherapie

______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

 

Vertrouwen na vreemdgaan

Als je partner vreemd is gegaan is het vaak heel moeilijk om weer vertrouwen te krijgen, in je partner, in jezelf en in de relatie. De grote angst van veel stellen, die met vreemdgaan geconfronteerd zijn, is dan ook dat het in de toekomst opnieuw zal gebeuren.

Elke relatie kent verraad

De kern van verraad is dat één van beide partners een keuze maakt, waarbij hij of zij geen of onvoldoende rekening heeft gehouden met de ander. Hij/zij zet het eigen belang voor dat van de partner en daarmee vaak ook vóór dat van de relatie. Het is niet vreemd dat dit vaak voorkomt: belangen van twee mensen kunnen niet altijd gelijk zijn. Er komt altijd een moment dat de belangen strijdig met elkaar zijn en dat één van beiden voor zichzelf kiest.

Hoe pijnlijk ook: vormen van verraad komen  daarom in elke relatie voor.  Of anders gezegd: elke relatie draagt per definitie de kiem van verraad in zich.

Trouw aan jezelf

Soms ”moet” een mens namelijk de trouw aan zichzelf boven de trouw aan de partner stellen. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn, wanneer je je integriteit dreigt te verliezen of waarin je  letterlijk of figuurlijk ”dood” gaat of je kans op geluk langdurig en aanzienlijk verkleint. Het meest pijnlijke is als de partner daar niet in gekend wordt en dus geen gelegenheid heeft gekregen om invloed op die keus uit te oefenen.

In extreme voorbeelden is de noodzaak om voor jezelf te kiezen snel duidelijk: als je partner wil dat je meedoet aan een inbraak, dan is het heel verstandig als je trouw blijft aan jezelf en je eigen waarden en normen en dat weigert. Ook al ervaart je partner dat misschien als ontrouw aan hem/haar. Dat kan heel moeilijk zijn en vraagt een stevig waarden- en normenbesef, plus het vermogen om waar nodig bij jezelf te blijven. (Loverboys maken van deze zwakheid misbruik: ze gaan een relatie aan om daarmee druk uit te kunnen oefenen. Het ”vriendinnetje” doet mee omdat ze hem en de relatie niet kwijt wil).

Er zijn ook veel situaties, waarin dat ingewikkelder ligt. Stel dat je partner met vrienden op wintersport wil en jij vindt het niet leuk om alleen thuis te blijven.  Wil je dan dat je partner voor jou kiest en daarmee zichzelf iets leuks ontzegt? Of wil je niet dat hij/zij zich voor jou ”opoffert” en gun je hem/haar die leuke vakantie?

Er zijn echter ook situaties waarin mensen verbijsterd zijn over het feit, dat hun partner  tot zo’n keus voor zichzelf, ten koste van de ander, in staat is. Vreemdgaan is zo’n keuze, waar de verraden partner meestal maar moeilijk begrip voor op kan brengen.

Vertrouwen

Zoals ik al elders in een blog heb geschreven ( Bewust verraad (2) is het erg belangrijk om te onderzoeken hoe iemand er toe gekomen is om voor zichzelf te kiezen en geen of onvoldoende rekening te houden met de ander. Ben je het als verrader achteraf zelf nog met je keuze eens of ben je geschrokken van je impulsiviteit en van dit kiezen voor jezelf? Kun je als verradene begrip opbrengen, je partner kennende, ook al zou je zelf een andere keus gemaakt hebben?

Als partners hier samen over kunnen praten, komt er een proces op gang, waardoor langzamerhand het vertrouwen zich weer kan herstellen. Partners leren elkaar door dit hele proces beter kennen en  leren elkaars intenties opnieuw te vertrouwen.

Test naar kans op herhaling

Veel stellen vragen zich echter af of het zin heeft om zo’n proces met elkaar aan te gaan. Ze zouden het liefst een soort garantie vooraf willen, dat ze niet voor niets gaan investeren in de relatie. Dat ze erop kunnen vertrouwen dat het vreemdgaan zich niet herhaalt.

Ongetwijfeld zijn er geen waterdichte garanties vooraf te geven. Er bestaat echter wel een test van Gottman, die een inschatting maakt van de kans op herhaling van ontrouw.

John Gottman is een Amerikaanse relatietherapeut die al 40 jaar lang uitgebreid wetenschappelijk onderzoek doet naar relaties. Hij heeft een oefening en een test ontwikkeld waarmee stellen het risico op herhaling van ontrouw in kunnen schatten. Bij die test onderzoekt hij of beide partners in voldoende mate bereid zijn om iets van de relatie te maken. Bij een te hoge negatieve score hoef je er volgens hem op dat moment geen energie meer in te steken.

Wij hebben die test vertaald en gaan ermee experimenteren om te kijken of deze test ook voor Nederlandse stellen werkt. 

 

 
______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

 

Film kijken als relatietherapie

Samen film kijken

Van de week las ik een tweet van Ivan Wolffers over ”Films die je relatie kunnen redden”. Hij verwees hierin naar zijn blogpost, waarin hij iets vertelt over een onderzoek naar het gebruik van films als middel om je relatie te behoeden voor een scheiding.(1)
Ik was meteen geïnteresseerd, want ik kijk graag films. We werken er ook wel mee: we geven stellen wel eens de tip om een bepaalde film te bekijken. Ik heb een paar keer iets over een film geschreven in dit blog. En op de website van Wilfried staat een aparte pagina met filmtips voor stellen.

De onderzoekers concluderen volgens Ivan Wolffers dat 5 keer per maand samen naar een film over relaties kijken en daar met elkaar over praten, helpt. Het zou het aantal scheidingen met de helft kunnen terugdringen. Een prachtig resultaat, en daarom voor mij als relatietherapeut de moeite waard om me in die studie te verdiepen.

Pas getrouwd

Een samenvatting van de studie lezend blijkt een nuancering op zijn plek. De studie heeft zich beperkt tot verloofde of pas getrouwde stellen. Er werd niet gespecificeerd of er al  relatieproblemen speelden.  Het onderzoek blijkt met name op preventie gericht.

In de VS bieden kerken namelijk, net als in Nederland, allerlei voorbereidingen aan op het huwelijk. En waar in de VS één op de twee huwelijken strandt, zijn nu ook reguliere instituten druk bezig met het aanbieden van preventieve relatietrainingen, bij voorkeur aan verloofde of pasgetrouwde stellen. 

Drie relatietrainingen

De onderzoekers hebben  3 verschillende aanpakken van deze instituten vergeleken om te kijken, welke aanpak qua preventie het meest effect sorteert.

Bij de eerste aanpak kregen de stellen een training conflicthantering aangeboden, bij de tweede aanpak werd gefocust op teambuilding van het stel.

Bij de derde aanpak kregen de stellen eerst gezamenlijk een algemene inleiding over het nut van ‘aandacht geven aan je relatie’. Daarna bekeken ze samen een film kijken en bespraken die vervolgens aan de hand van richtvragen onder begeleiding. Vervolgens kregen ze de opdracht om gedurende een maand elke week een film over relaties te bekijken en deze film met behulp van diezelfde richtvragen met elkaar te bespreken. Ze kregen een lijst met films mee waar ze uit konden kiezen. 

Na 3 jaar bleek bij de 3e groep het minst aantal scheidingen te zijn: 11 % ipv de gemiddelde 24%.

Preventieve relatietraining

Het feit dat de doelgroep bestond uit stellen met een kortdurende relatie verklaart voor mij waarom het samen-film-kijken-en-bespreken goed werkt. Als het allemaal nog lekker loopt in je relatie, is het heerlijk om een film te zien over een stel waar het niet goed loopt.

Bovendien gingen deze stellen goed voorbereid en met een gezamenlijk doel deze films kijken. Ook dat lijkt me belangrijk. Anders zie ik meteen gebeuren wat een lezer n.a.v.  de blogpost van Ivan beschrijft. Zijn vrouw reageerde bij het zien van de film ”Break up ” namelijk boos met:”Zie je wel, alle mannen zijn zo!” En toen hij op het verkeerde moment in de film lachte, werd hem dat ook niet in dank afgenomen…

Ook bij relatieproblemen

Toch denk ik dat film kijken ook  goed kan helpen als je relatieproblemen hebt, zelfs als je achteraf niet samen over die film praat. Andere stellen kunnen je immers een spiegel voorhouden. Dat is ook de reden waarom ik graag relatietherapie in een groep van stellen zou willen geven. Ik ben ervan overtuigd dat stellen veel van elkaar kunnen leren.

Tot nu toe is elke poging daartoe echter gestrand, omdat stellen het niet aandurven om aan een groep deel te nemen. Samen naar een film kijken biedt echter de mogelijkheid om in de veilige anonimiteit van je eigen huiskamer te zien hoe een ander stel ruzie maakt en problemen al dan niet oplost. Dat zet je minstens aan het denken.

Valentijnsdag

Kortom: wekelijks aandacht aan je relatie besteden is voor ieder stel aan te raden. Of je dat nu doet door een film te bekijken of op een andere manier, dat maakt niet zoveel uit. Niet ééns per jaar met Valentijnsdag – hoewel dat een goede start kan zijn, zie het blog dat ik daar vorig jaar over schreef – maar echt wekelijks. Of nog liever dagelijks.

Elke dag elkaar even aankijken en vragen: ”Hoe is het op dit moment met ons? Alles oké of zit er iets niet helemaal lekker?” Dagelijks even je relatie checken, zodat het net zo normaal wordt als elke avond je tandenpoetsen! Of anders in ieder geval regelmatig samen een film over relaties kijken.

Overigens hoeft de film niet persé over relaties te gaan.  Misschien gaat elke goede film in essentie wel óók over allerlei soorten relaties. Wij zullen Wilfrieds webpagina met filmtips regelmatig aanvullen en staan ook erg open voor suggesties!

 

(1)  Dit onderzoek is gedaan door Ronald Rogge, associate professor in de psychologie aan de universiteit van Rochester in de VS. Verder werkte Thomas Bradbury mee, professor in de  psychologie en mede directeur van  het Relationship Institute  van de Universiteit van Californië in Los Angeles (UCLA). Het onderzoek werd gepubliceerd in The Journal of Consulting and Clinical Psychology, Vol 81(6), Dec 2013, 949-961. 

 

 ______________________________________________________

Marike de Valk is Gestalttherapeut en geeft individuele, relatie- en gezinstherapie in Beuningen bij Nijmegen samen met haar collega Wilfried Sluys. Op haar site: https://www.mv-gestalttherapie.nl legt ze haar werkwijze uit. In haar blog (https://www.relatietherapie-nijmegen/blog/) schrijft ze over alles wat met partner- en gezinsrelaties te maken heeft. Ze geeft daar ook lezingen over. Ze is te bereiken via het contactformulier op haar sites of via 024-6751742. Hier kun je je gratis abonneren op haar blog: abonneer op blog.

Pagina 3 van 7

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén